Monthly Archives :

March 2017

Sakupljači eura

Milos2

Super gladni nakon laganog jutra u kancelariji, po difoltu obrnusmo dobro poznati broj telefona za naručivanje hrane. Pica i “taste the feeling” Coca Cola – nekih ukupno četiri eura i devedeset centi. Nakon polusatne vječnosti i konstantnog zavirivanja u špijunku, hrana je konačno stigla. Uz jednu finansijsku caku – trošak isporuke iz podgoričkog kvarta u podgorički kvart iznosio je jedan euro obzirom da je račun ukucan na iznos manji od 5 eura.

U nekom paralelnom Univezumu a svega par nedjelja ranije, čudesna aplikacija AliExpress nas je po ko zna koji put mučki namamila da kupimo jeftini kineski proizvod slabašnih tehničkih karakteristika koji spolja izgleda apsolutno isto kao i njegov preskupi original. Cijena – dva eura i osamdeset centi.

Par minuta nakon proždiranja hrane sa početka teksta, zvoni telefon. Nepoznat broj. Odlično, vjerovatno novi klijent; ju-hu. “Dobar dan, imate poštu sa AliExpressa; možete li otvoriti vrata od ulaza obzirom da niste naveli sasvim tačnu adresu prilikom kupovine?” Razdragani kao pubertetski tinejdžeri kad skinu celofan sa Dylan Dog stripa, otvaramo sva moguća vrata dragom čika poštaru. Mali paket iz Kine je konačno u našim rukama! Cijena isporuke iz kineskog kvarta u podgorički kvart – jedan euro. 

Dok varimo picu uz kokakolicu zirou (tako je: pijemo kokakolu zirou zbog linije), zapitasmo se: kako je moguće da cijena usluge isporuke hrane na udaljenosti od maksimalno 5 kilometara može biti ista cijenu usluge isporuke robe iz daleke Kine, recimo iz jednog Pekinga koji je udaljen 7.640 kilometara od Glavnog grada dragog nam Montenegra?!

Kratka konsultacija sa abakusom – elem, ispade da je cijena usluge isporuke iz Podgorice u Podgoricu po kilometru oko 20 centi, dok ista usluga isporuke iz Pekinga u Podgoricu iznosi 0,00013 eura ili 0,013 centi! Pedantno obračunasmo da je to samo 1.538 puta skuplje. Ovo se zove marža, bejbi!

Poenta ove priče je u ekonomiji obima – kineske kompanije koje se bave transportom imaju velike distributivne mogućnosti uz pomoć kojih snižavaju troškove isporuke po jedinici proizvoda.

Fiksni troskovi slanja jednog kontejnera iz Kine su isti bez obzira na da li je pun ili prazan, pa se uvek teži da kontejneri budu puni kako bi fiksni troškovi po jedinici proizvoda bili što niži. Kompanije koje uspijevaju da troškove po jedinici proizvoda drže na niskom nivou, povećavaju ekonomiju obima i postaju efikasnije, samim tim i profitabilnije.

p.s. ovi naši dostavljači hrane još uvijek žive i rade u pluskvamperfektnoj biznis istoriji (recimo u Titogradu osamdesetih), pa im je zbog toga cijena isporuke iz Titograda u Podgoricu preko 1.500 puta skuplja u odnosu na relaciju Peking – Podgorica. Aferim 🙂